Τριάντα έξι ώρες Βροχής Πασχάλης Πράντζιος - Αναγνώστες ξεχωρίζουν και αναλύουν τα βιβλία που αγάπησαν

Γράφει η Ιωάννα Ζουριδάκη

Το καινούριο βιβλίο του Πασχάλη Πράντζιου «τριάντα έξι ώρες βροχής» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος είναι ένα μυθιστόρημα που αν μη τι άλλο δικαιώνει τον έρωτα και του δίνει τη θέση που του αρμόζει.

Ο συγγραφέας πετάει τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις που μας έχουν φορτώσει με τη σφραγίδα της γέννησής μας, θυμίζοντάς μας ότι η καρδιά, ούσα αγνή και αγαθή, αγαπά μόνη της, δίχως επιβολές και «πρέπει». Το βιβλίο εκφράζοντας την πεποίθηση ότι χωρίς έρωτα ζεις δίχως ουσιαστικά να ζεις, οδηγεί στη συνειδητοποίηση αυτής της μοναδικής αλήθειας. Γιατί ο έρωτας είναι η ουσία της ζωής. Μέσα από τις σελίδες του οι συμβατικότητες της σημερινής κοινωνίας που ορίζουν το σωστό και το λάθος πετιούνται κατά μέρος και περιγράφονται οι αλήθειες που ορίζονται μονάχα από την ψυχή. Διότι για την ψυχή δεν υπάρχει ενοχή στον έρωτα.

Εμβαθύνοντας στην ιστορία, ο αναγνώστης βλέπει πως ο αμοιβαίος έρωτας δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση να πάρει τον χαρακτήρα αμαρτίας - σφάλματος, γιατί είναι ευλογημένος από τη φύση ή από τον Θεό. Κι είναι πράγματι έτσι, αφού αν δεν ήταν ευλογημένος δεν θα τον αναζητούσε το ίδιο μας το είναι, για να ζωντανεύσει και να αναπνεύσει. Γι’ αυτό και ο έρωτας μέσα από το βιβλίο αυτό εξελίσσεται και παίρνει τη θέση που του αρμόζει, νικώντας την ανθρώπινη ενοχή.

Είναι βέβαιο πως οι ενοχές και οι τύψεις ανήκουν μονάχα στο μυαλό μας και αποτελούν προϊόν μιας λαθεμένης εκπαίδευσης που μας επιβάλλεται από την ώρα της γέννησής μας. Η ψυχή μας όμως δεν ακολουθεί τα κριτήρια των κοινωνικών συμβάσεων, έχει τον τρόπο να γνωρίζει μόνη της τον δρόμο που λαχταρά να ακολουθήσει. Επομένως, αν ο άνθρωπος δεν θέλει να μαραζώσει και να βαδίζει σαν ζωντανός νεκρός, χωρίς ελπίδα και πίστη στη ζωή, θα πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο που του υποδεικνύει η ψυχή του.

Θα ήθελα να εκφράσω τα συγχαρητήριά μου στον συγγραφέα, γιατί με τον πηγαίο ρομαντισμό που χαρακτηρίζει τη γραφή του και την προχωρημένη σκέψη του μας δίνει βιβλία που λειτουργούν ως αντίβαρο στον κενό και στεγνό κόσμο που καλείται ο άνθρωπος να ζήσει. Το βιβλίο του αυτό ανατροφοδοτεί το φως, για να μας οδηγήσει στην έμπνευση που έχει ανάγκη η ζωή μας. Ξυπνάει τον σκοπό της ανθρώπινης ζήσης, που δεν είναι άλλος από την πνοή της αγάπης και του έρωτα.

Σιγοβρέχει.
―Ξημερώνει…
―Σ’ αγαπώ.
―Σςςςςςςςς.
―Εσύ δεν μ’ αγαπάς;
―Θα σ’ αγαπώ κάθε που το χώμα θα μυρίζει βροχή.
Ξεκίνησε βροχή. Έβρεχε ασταμάτητα. Τριάντα έξι ώρες βροχής. Αλλιώτικης βροχής. Όχι σαν εκείνη που είχε ενώσει κάποτε τη Φαίδρα με τον Θησέα. Ήταν άλλη βροχή αυτή. Τριάντα έξι ώρες βροχής, τριάντα έξι ώρες ενοχής.
Στις εκδοχές του μύθου της Φαίδρας και του Ιππόλυτου, όπως αυτές παρουσιάστηκαν από τους δημιουργούς της τέχνης, ο έρωτας παρουσιάστηκε μιαρός, ενοχικός, χωρίς ηθική. Έχει όμως ο έρωτας ηθική; Άραγε, έχει φτάσει ο καιρός να δικαιωθεί ο έρωτας της Φαίδρας; Σε ποιο δικαστήριο όμως και με ποιους δικαστές; Μέσα από μια ιστορία σύγχρονη τα πρόσωπα του μύθου ζωντανεύουν ξανά και μας παρασύρουν στη δίνη του έρωτά τους, που αν και απαγορευμένος είναι αμοιβαίος.

Το Βιβλίο κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ