Δεν είναι η πρώτη φορά που διαβάζω βιβλίο της Έλενας Χουσνή. Είναι όμως η πρώτη φορά που ένα κείμενο της με έκανε να κλονιστώ. Να κλάψω. Να ταρακουνηθώ και να αφυπνιστώ. Τόσο επίκαιρό. Τόσο τραγικά σύγχρονο. Προηγήθηκε των πρόσφατων γεγονότων και εξελίξεων και αυτό ακόμα το γεγονός το καθιστά τόσο ανατριχιαστικά προφητικό για την στιγμή που γράφτηκε αλλά και τόσο ισχυρά ανατρεπτικό ακόμα και για τον χρόνο που θα κληθεί να διαβαστεί αργότερα από τον κάθε αναγνώστη. Γιατί ποτέ δεν θα πάψει να είναι επίκαιρο ένα τέτοιο βιβλίο. Και πριν δέκα χρόνια ήταν επίκαιρο και μετά από καιρό θα είναι αν δεν αποφασίσουμε είτε να σπάσουμε την σιωπή είτε να πάψουμε να εθελοτυφλούμε απέναντι στην βία. Το να πέφτουμε από τα σύννεφα κάθε φορά είναι σαν να ρίχνουμε λάδι στην φωτιά. Αλάτι στις πληγές και παγωμένο νερό στους αποδέχτες της ασκούμενης βίας, διαιωνίζοντας μια κατάσταση που αποθεώνει το έγκλημα, την εκδίκηση και την τρέλα. Το θέμα σκληρό. Παιδική κακοποίηση, σεξουαλική εκμετάλλευση και τα ψ...
Κριτικές Βιβλίων, Προτάσεις Βιβλίων. Συνεντεύξεις,Άρθρα,Παρουσιάσεις Βιβλίων και ότι έχει σχέση με την Λογοτεχνία.