Λάχεσις της Μαρίας Πρινάρη Καρκαβατσάκη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αγγελάκη, είναι ένα συγκλονιστικό κοινωνικό μυθιστόρημα, που θα λατρέψετε. Παρακάτω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο.
Λάχεσις Εκδόσεις Αγγελάκη Μαρία Πρινάρη Καρκαβατσάκη
Κανένας δεν έχει δικαίωμα να σε βασανίζει, ούτε εσύ έχεις δικαίωμα να τιμωρήσεις κανέναν. Τι ζωή θα πρέπει να είχε ζήσει κι αυτή η γυναίκα! Εννοείται πως δεν θα επιτρέψω ποτέ σε κανέναν να μου φερθεί άσχημα ούτε θα χρειαστεί να τιμωρήσω ποτέ κανέναν. Θα αγαπήσω και θα σεβαστώ εκείνον που θα με αγαπάει και θα με σέβεται το ίδιο. Αλλά έχω πολύ καιρό ακόμα για αυτά. Προτεραιότητα έχουν σπουδές μου μετά όλα τα άλλα άλλωστε η εποχή μου απέχει από την εποχή της Αγγέλας έναν αιώνα σκέφτηκε και χαμογέλασε.
Μας βολεύει να πιστεύουμε πως όποιος έχει αμαρτίες αφού πεθάνει θα πάει στην κόλαση Μακάρι να ήταν έτσι οι περισσότεροι ζούμε στην κόλαση πολύ πριν πεθάνουμε έτσι έζησα και εγώ μία ζωή στην κόλαση
Τα λόγια της γιαγιάς Αγγέλας, που εκείνη τη στιγμή ένιωσε έντονη την παρουσία της στον μικρό χώρο, τόσο που μια ανατριχίλα διέτρεξε το κορμί της. Πόσο πολύτιμη ήσουν, γιαγιά, και πόσο τυχερή είμαι που σε είχα στη ζωή μου! Νιώθω ότι ακόμα κι αυτή τη στιγμή μού δείχνεις τον δρόμο. Τυχεροί όλοι εκείνοι που μοιράζονται στιγμές με τους ανθρώπους που κοντοζυγώνουν στη δύση τους. Είναι σαν να προικίζονται με μια αύρα θετική που θα τους ακολουθεί για πάντα. Αλίμονο σ' εκείνους που τους παραγκωνίζουν ή τους βλέπουν σαν φορτίο περιττό. Βάρος στην ψυχή και στη συνείδηση τους μόνο φορτώνουν, κι αυτό θα κουβαλούν.
Τι αξίζει να είσαι άνθρωπος να έχεις ένα κεφάλι γεμάτο μυαλό και γνώσεις αλλά να μην έχεις σωστή κρίση; Tι ωφελεί να έχεις δύο πόδια αν δεν μπορείς να στηριχτείς πάνω τους; Να έχεις δύο χέρια αν δεν μπορείς να τα ανοίξεις να γίνουν φτερούγες και να πετάξεις μακριά και να σωθείς; Τρέμεις σαν πουλάκι από φόβο μα πουλί δεν είσαι για να πετάξεις μένεις εκεί και περιμένει το τέλος. Θεέ μου κάνε με πουλί τούτη τη στιγμή σε παρακαλώ σκεφτόταν...
Με αγάπη και συγχώρεση γαληνεύει η ψυχή Βάλε αγάπη και μίσος απέναντι το ένα από το άλλο, δώσε τους μορφή, και τότε θα δεις πόσο όμορφη, πόσο φωτεινή μορφή έχει η αγάπη και πόση ασχήμια το μίσος. Μόνο με την καρδιά γεμάτη αγάπη έχει νόημα η ζωή. Αν μπλεχτούμε στα δίχτυα του μίσους, θα μείνουμε φυλακισμένοι, αιχμάλωτοι. Η συγχώρεση θέλει δύναμη, γενναιότητα που δεν την έχει πάντα ο άνθρωπος. Πολλές φορές ο εγωισμός γίνεται πολύ κακός σύμβουλος.
Ακόμα και ο πιο βαρύς χειμώνας κρατάει φυλαγμένη μέσα του μια άνοιξη. Εμείς θα πρέπει πάντα να την ψάχνουμε κι αν τη βρούμε, να ζήσουμε πριν χαθεί. Υπάρχει στις καρδιές, μα συνήθως θα τη δούμε ν' ανθίζει σ' ένα χαμόγελο, σ' ένα βλέμμα ή σ' έναν λόγο γλυκό. "
Είναι απίστευτο πόσο λίγα και απλά πράγματα χρειάζονται για να γίνουν οι άνθρωποι ευτυχισμένοι και πόσο δύσκολο είναι πολλές φορές να το αντιληφθούν! Μια βουτιά στα βάθη της ψυχής και της συνείδησης, μια σπρωξιά στον εγωισμό να πάει στην άκρη, μια συγνώμη, μια αγκαλιά, κι όλα γίνονται ευκολότερα και ομορφότερα.
Ακούστε το Podcast του βιβλίου ΛΑΧΕΣΙΣ
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου