Κάθε Κυριακή την ίδια ώρα ένα μυθιστόρημα που βασίζεται σε αληθινή ιστορία. Στην αληθινή ιστορία μιας περήφανης γυναίκας. Που έβαλε στην άκρη δυστυχισμένες στιγμές και με δύναμη ψυχής πάλεψε για την ζωή. Πόνεσε, λύγισε μα και αγαπήθηκε πολύ. Άφησε το στίγμα της στους ανθρώπους που την γνώρισαν και ήρθε η στιγμή να την γνωρίσουμε και εμείς μέσα από το βιβλίο Κάθε Κυριακή την ίδια ώρα της Τζίνας Ψάρρη που φιλοξενούμε στο σημερινό Book Zoom.
Περιγράψτε μας το βιβλίο σας μέσα από μια φράση ή μια μικρή παράγραφο.
«Αγάπη. Με την απίστευτη ικανότητα να βαυκαλίζεται πως μπορεί να κάνει πραγματικότητα κάθε επίπλαστο όνειρο. Μάταιη αγάπη, σχεδόν ανήθικη, ένας αρλεκίνος με φλογάτη μύτη που επιδίδεται σε ένα θεατρικό γοητευτικών επιθυμιών. Όχι, η αγάπη δεν είναι η απάντηση σε όλα, όπως λένε τα τραγούδια. Ο άνθρωπος είναι, ακριβώς όπως το είπε ο ποιητής. Ο άνθρωπος, που ποτέ δεν δείχνει ολόκληρο τον εαυτό του....»
Υπήρξε κάποιο πρόσωπο ή κάποιο γεγονός που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το συγκεκριμένο βιβλίο σας;
Το «Κάθε Κυριακή την ίδια ώρα», είναι η πραγματική ιστορία της γιαγιάς μου, η οποία σε ηλικία επτά ετών αναγκάστηκε να εγκαταλείψει πατρίδα, σπίτι, πλούσια ζωή στρωμένη και φίλους πολλούς, Έλληνες και Τούρκους, το 1922 με την καταστροφή της Σμύρνης. Την ακολούθησα για πενήντα χρόνια περίπου, πρόσφυγα στην Αθήνα, νιόπαντρη σε μικρή ηλικία, παιδί σχεδόν, στη Θεσσαλονίκη, φίλη και αρωγό των κατατρεγμένων Εβραίων της πόλης της, νεότατη χήρα, με δύο μικρά παιδιά, ενός δολοφονημένου συζύγου στην Κατοχή, και όχι από Γερμανούς, έως τα χρόνια της μεταπολίτευσης και τον πρόωρο θάνατό της, στα εξήντα της χρόνια. Πηγή έμπνευσης λοιπόν, υπήρξε η Γιωργίτσα, μια γυναίκα που από παιδί ακόμη, έζησε μια ζωή μυθιστορηματική χωρίς να το έχει επιλέξει, μια πραγματική ηρωίδα, με όλο τον ζόφο, τη δύναμη, την αξιοπρέπεια αλλά και τη δύναμη που κρύβει μέσα του ο όρος.
Τι θα θέλατε να ανακαλύψει ο αναγνώστης μέσα από το βιβλίο σας;
Η συνειδητοποίηση είναι η λέξη με την οποία θα αντικαθιστούσα την ανακάλυψη. Θα ήθελα λοιπόν να βοηθήσω με τις λέξεις μου τον κάθε αναγνώστη να συνειδητοποιήσει πως η Ιστορία έχει την απίστευτη ικανότητα να μας θυμίζει πόσο «μικροί» είμαστε, πόσα πολλά μπορούν να συμβούν οποιαδήποτε στιγμή, εξελίξεις ραγδαίες που κανένας μας δεν μπορεί να φανταστεί, οι οποίες όμως μπορούν να μας παρασύρουν και αν το θέλουν, να μας συντρίψουν. Και πως εμείς, ένα ελαφρύ φτερό στον ισχυρό άνεμο αυτών των εξελίξεων, αν αντέξουμε και σταθούμε στα πόδια μας, μπορούμε να στήσουμε μέσα μας κάτι που να έχει δύναμη και περηφάνια και φως, στη μικρή αλλά σπουδαία ζωή που μας αναλογεί. Με σεμνότητα και σοφία, να αντιληφθούμε πως τα άσχημα δεν έρχονται μόνο για τους άλλους αλλά και για τον κάθε έναν από εμάς.
Θα ήθελα ακόμα να ανακαλύψει ο κάθε αναγνώστης πως η αγάπη είναι τελικά ο κεντρικός ήρωας στις ζωές όλων, αγάπη που ελπίζω πως κατάφερα να την «αναγκάσω» να ξεπηδάει διαρκώς από τις σελίδες αυτού του βιβλίου, αγάπη σε όλες της τις μορφές και εκφάνσεις, ακόμη και τότε που δεν φαινόταν να είναι συμβατή με την πραγματικότητα.
Όταν ολοκληρώσατε τη συγγραφή, εσείς τι ανακαλύψατε μέσα από αυτό για τον εαυτό σας; Τι αποκομίσατε από τη συγγραφική διαδικασία και το τελικό αποτέλεσμα;
Για συνειδητοποίηση θα μιλήσω και πάλι, αφού η κοινή λογική μπορεί να υπάρχει αλλά δεν κάνει κάθε στιγμή της εμφάνισή της. Οι άνθρωποι, κι εγώ ασφαλώς, έχουμε την τάση να ξεχνάμε, να λειαίνουμε τις αιχμηρές γωνίες, να μην δίνουμε τη σημασία που χρειάζεται σε σημαντικές λεπτομέρειες. Όταν χάνονται οι ισορροπίες και οι συναισθηματικές συντεταγμένες, οι γενικές και οι προσωπικές, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ένα: βία σε όλες τις μορφές που θα μπορούσαμε να διανοηθούμε. Και τότε, χωρίς ίχνος μοιρολατρίας θα πρέπει να επιλέξουμε πώς θα αντιδράσουμε. Όταν είμαστε νέοι και ερωτευμένοι, νιώθουμε άτρωτοι και αιώνιοι, πως όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε. Έρχεται όμως η στιγμή που επανερχόμαστε στη γη και στην αδυσώπητη θνητότητά μας και τότε αυτή η βεβαιότητα του θανάτου γίνεται το μεγαλείο μας. Ή, θα πρέπει να γίνεται. Γιατί μας συντροφεύει με άλλη σοφία, μας γεμίζει καρτερία και ταπεινότητα και στοχασμό. Αυτό, δεν μπορεί παρά θα θεωρηθεί ως μεγάλη ανταμοιβή. Γιατί αν το συνειδητοποιήσουμε, αγαπάμε και σεβόμαστε με άλλον τρόπο πια τη ζωή, τους ανθρώπους, τον ίδιο μας τον εαυτό. Πιστεύω λοιπόν πως αποκόμισα έναν κάπως πιο συνειδητοποιημένο στοχασμό και σέβας απέναντι στη ζωή, τους γύρω μου, εμένα.
Ποιο είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ηρώων σας; Υπήρξε κάποιος που είναι ο αγαπημένος σας;
Με δεδομένο ότι μετέτρεψα σε μυθιστορηματικούς ήρωες, μέλη της οικογενείας μου, θα ήταν πολύ δύσκολο να ονοματίσω κάποιον ιδιαίτερα αγαπημένο, αφού η καρδιά μου έχει αφιερώσει αυτό το βιβλίο σε όλους τους συμμετέχοντες. Ωστόσο, η ειλικρίνεια έως τα όρια της γραφικότητας πολλές φορές, το αδιανόητο καυστικό χιούμορ, η ισχυρή θέληση, η καρτερική αντιμετώπιση και τα ατελείωτα αποθέματα δύναμης, ταπεινότητας και συγχώρεσης της κεντρικής πρωταγωνίστριας, της Γιωργίτσας, έχουν χαράξει ατέρμονους συγκινησιακούς δρόμους στο μυαλό και την καρδιά μου.
Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που συναντήσατε κατά τη διάρκεια συγγραφής του βιβλίου σας;
Αφού, όπως ήδη ανέφερα, πρόκειται για την αληθινή ιστορία της γιαγιάς μου, η μεγαλύτερη δυσκολία που συνάντησα οφειλόταν κυρίως στο γεγονός ότι ανησυχούσα διαρκώς μήπως η αδιαμφισβήτητη αγάπη μου για όλους τους συμμετέχοντες/ήρωες, αποδειχτεί ισχυρότερη από την αυστηρή αντικειμενικότητα που επιθυμούσα να κρατήσω.
Μια, μικρότερης σημασίας αλλά υπαρκτή δυσκολία αντιμετώπισα επίσης με την απόφασή μου να σκιαγραφήσω την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της εκάστοτε εποχής, αναφέροντας πραγματικά ιστορικά και πολιτικά γεγονότα, αφού έτσι νιώθει κανείς εντονότερα τα θεμελιακά στοιχεία της προσωπικότητας των ηρώων. Δεν θα μπορούσα ασφαλώς να αναφέρω τέτοια γεγονότα αν δεν ήμουν απόλυτα βέβαιη για την ορθότητά τους και μιας και πρόκειται για συμβάντα και ιστορικά πρόσωπα που δεν είναι ευρέως γνωστά, η έρευνα αποδείχτηκε χρονοβόρα και δύσβατη.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο απόσπασμα από το βιβλίο, να το μοιραστείτε μαζί μας;
«Η καρδιά χτυπά μέχρι να πάψει. Το μυαλό φαντάζεται πράγματα που θέλει να ζήσει. Παλεύουμε για να αποφύγουμε μιαν αναπόφευκτη αλήθεια: Κάποτε όλα τελειώνουν κι ο χρόνος πάντα θα κυλά αέναα, ανίσχυρος να γκρεμίσει τις μνήμες. Το παρελθόν ποτέ δεν είναι πραγματικά θαμμένο και πάντα έτσι γίνεται· κάθε φορά που κάτι τελειώνει, κάτι καινούργιο αρχίζει. Αλήθεια μεγάλη είναι, μαζί με την ηλικία, έρχεται και κάτι σαν απάθεια. Τίποτα δεν έχει τόση δύναμη που να μπορεί πλέον να σε ξαφνιάσει ανεπανόρθωτα.... Ξεχνάς την απώλεια, την κρύβεις καλά σ’ ένα σκοτεινό σημείο για να μην την βρίσκεις, και προχωράς. Ίσως και ν’ αποκτάς μιαν αγαπημένη συνήθεια κάθε Κυριακή, την ίδια ώρα. Το ίδιο θα γίνεται πάντα, αφού, η ζωή, έχει τον τρόπο της να συνεχίζεται».
Συνήθως, σε κάθε βιβλίο, συναντάμε βιώματα και μηνύματα του ίδιου του συγγραφέα. Υπάρχει κάποιο βιωματικό στοιχείο που διέπει το βιβλίο σας; Και ποιο ή ποια μηνύματα θέλετε να περάσετε μέσα από τις σελίδες του;
Υπάρχουν ελάχιστα προσωπικά βιωματικά στοιχεία, καθότι ήμουν έντεκα ετών όταν η γιαγιά έφυγε από κοντά μας. Παρόλα αυτά, έχω έντονες μνήμες και από την ίδια αλλά και από διάφορα περιστατικά. Γεγονότα των οποίων η αποτύπωση ήταν ένας μικρός συναισθηματικός Γολγοθάς, αφού ήταν τόσο σκληρά, όσο ο θάνατος ενός βρέφους για παράδειγμα.
Όσον αφορά στο μήνυμα που θα ήθελα να περάσω, είναι ένας συνδυασμός όσων προανέφερα. Κυρίως εστιάζω στο πόσο εφικτό τελικά είναι να χτίσουμε ένα γερό οικοδόμημα, χρησιμοποιώντας σαν απαραίτητα δομικά υλικά την αξιοπρέπεια, το σθένος, τη συγχώρεση, την αγάπη αλλά και το σωτήριο σε αρκετές περιπτώσεις χιούμορ.
Με ποιο τραγούδι θα επενδύατε μουσικά αυτό το βιβλίο;
Η γιαγιά Γιωργίτσα, λάτρευε τους χορούς και τα τραγούδια του τόπου της κυρίως, αλλά όχι μόνο. Διάσπαρτες στο βιβλίο υπάρχουν αναφορές στα αγαπημένα της σμυρνέικα και ρεμπέτικα τραγούδια, τα οποία σιγομουρμούριζε διαρκώς, φτιάχνοντας αυτοσχέδια ζήλια με τα μικρά ποτηράκια του τσίπουρου, τα οποία φορούσε στα δάχτυλά της και τα χτυπούσε ακολουθώντας τον ρυθμό των στίχων. Θα διάλεγα τον αγαπημένο της αργό καρσιλαμά, που φέρει και το όνομά της, την «Γιωργίτσα», για την μουσική επένδυση, αλλά και το «Θα σπάσω κούπες», αφού την θυμάμαι ολοκάθαρα να το τραγουδά.
Φτιάξτε μας ένα απόφθεγμα που προκύπτει από το σύνολο του βιβλίου σας.
Έναν εσωτερικό στοχασμό της κεντρικής ηρωίδας μου θα επιλέξω, μια από τις πολλές φιλοσοφικές θεωρήσεις της:
«Υπάρχει μια περιοχή στην ψυχή στην οποία μας οδηγούν οι περιστάσεις. Εκεί όπου κυριαρχεί η επιθυμία του επαναπροσδιορισμού όλων όσα θεωρούμε δεδομένα».
Υπάρχει κάποιο στοιχείο σε αυτό το βιβλίο που το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα; Και αν ναι, ποιο είναι αυτό;
Το στοιχείο που κάνει αυτό το βιβλίο να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα που έχω γράψει, νομίζω πως είναι αυταπόδεικτο. Αν και όλα μου τα βιβλία είναι ψυχογραφήματα που βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, το «Κάθε Κυριακή την ίδια ώρα», είναι ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της οικογενείας μου, μια αληθινή αφήγηση χωρίς ίχνος μυθοπλασίας.
Το βιβλίο "Κάθε Κυριακή την ίδια ώρα" της Τζίνας Ψάρρη κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Υδροπλάνο
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ
Η Τζίνα Ψάρρη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Αποφοίτησε από την ελληνογαλλική σχολή Ουρσουλινών και από το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο πήρε το πτυχίο της Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας. Δίδαξε για είκοσι χρόνια γαλλικά και Ιστορία.
Διακρίσεις
2016 : 1ο βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, στον ετήσιο πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος
2020 : 2η θέση στον διαγωνισμό διηγήματος του αγγλικού εκδοτικού οίκου Ontime books, συμμετοχή στην έκδοση που κυκλοφορεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό
Εργογραφία
«Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι», μυθιστόρημα, Εκδόσεις Όστρια, 2015, εξαντλημένο
«Ανθολογία μικρού διηγήματος για την νύχτα», εκδόσεις Κύμα, Συλλογικό, 2016
«Οι κόρες της Ανάγκης», μυθιστόρημα, Άνεμος Εκδοτική, 2018
«Μέχρι το πέμπτο σκαλοπάτι», μυθιστόρημα, αναθεωρημένη επανέκδοση Άνεμος Εκδοτική, 2019
«Αριστερό Πέταγμα», μυθιστόρημα, Άνεμος Εκδοτική, 2019
«Coronavirus, an ancient or an alien virus», Ontime books, Συλλογικό διηγημάτων, 2020
«Οι εκπαιδευτικοί γράφουν», Εκδόσεις Γράφημα, Συλλογικό Διηγημάτων, 2020
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου