Η Κριτική μου για το " Υγρή Πόλη " Φωτεινή Ναούμ

   Γράφει η Γεωργία Ρετετάκου 

   

    Το Βιβλίο αυτό επέλεξα να το διαβάσω εξαιτίας του τίτλου του, που με τράβηξε με έναν μαγικό τρόπο. Χωρίς να έχω διαβάσει ποτέ Βιβλίο της Φωτεινής Ναούμ και χωρίς καν να δω την υπόθεση στο οπισθόφυλλο το διάλεξα ανάμεσα σε πολλά άλλα. Το αποτέλεσμα με δικαίωσε και με ικανοποίησε σε υπερθετικό βαθμό. Και θα τολμήσω να πω, πως η δομή του και ο μοναδικός καινοτόμος τρόπος που ξετυλίγεται η υπόθεση του δείχνουν το τεράστιο ταλέντο που έχουν κάποιοι συγγραφείς να ρίχνουν το δόλωμα στον αναγνώστη για να ακολουθήσει έναν δρόμο καθόλου προδιαγεγραμμένο και καθόλου πεπατημένο.  Γιατί το βιβλίο αυτό είναι απρόβλεπτο τόσο στις εξελίξεις του όσο και στις προθέσεις του. Σου βγάζει χωρίς να το έχεις προβλέψει και χωρίς να το έχεις εκβιάσει κρυμμένα απωθημένα και αλήθειες που δεν είχες τολμήσει ποτέ να σκεφτείς.
   Στην Κομοτηνή -την πόλη στην οποία έμαθαν να ζουν με αρμονία Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι- στην πόλη των μεγάλων αντιθέσεων. Εκεί που μπλέκονται οι φυλές, τα αρώματα, οι γλώσσες οι θρησκείες και τα έθιμα διαλέγει να τοποθετήσει η συγγραφέας την ιστορία της και τους ξεχωριστούς ήρωες της. Ο Λεωνίδας ο Κουρέας της πόλης, η ασθενική σύζυγος του Εριφύλη και η άβγαλτη κόρη τους Γαριφαλιά ζουν μια στρωτή και τακτοποιημένη ζωή . Αυτό μέχρι την άφιξη της Χλόης που θα μπει στην ζωή τους σαν καταλύτης για να αλλάξει τις ισορροπίες και να τους φέρει αντιμέτωπους με τις πολύ καλά κρυμμένες τους επιθυμίες και τα απαγορευμένα πάθη τους. Η Χλόη θα τραβήξει νοερά μαζί της τον Ζαν. τον ιδιόρρυθμο φίλο απο τα παλιά που η ανάμνηση του θα ξυπνήσει θύελλες που θα στροβιλίσουν αναπάντεχα την καλοστημένη ζωή όλων.
   Απο την άλλη πλευρά ο γοητευτικός και Φιλόδοξος Ζαχαρίας θα συναντήσει την συντηρητική και θρησκόληπτη Λαμπρινή και θα μπλεχτεί μαζί της σε μια ιδιότυπη σχέση που θα περάσει απο πολλά στάδια. Θα δοκιμαστεί,θα παλέψει και θα διεκδικήσει μια θέση ανάμεσα στον Παράδεισο και την Κόλαση.

   Και ανάμεσα στις ζωές των πρωταγωνιστών σε μια πόλη που σαπίζει και καταπίνει τους κατοίκους της, το αληθινό θα μπλεχτεί με το μεταφυσικό για να προδώσει τα προσποιητά συναισθήματα και να φανερώσει τις αληθινές σκέψεις του καθένα. Κρυμμένα μυστικά κρυμμένοι πόθοι, μεταμέλειες και ενοχές που έχουν καταχωνιαστεί καλά εντός τους, θα ξεγυμνωθούν για να φέρει τους πάντες κάτω από την πλήρη διαφάνεια της συνείδησης. 

   Τολμηρό, ατμοσφαιρικό, αισθησιακό, τρυφερό και ενίοτε προκλητικό. Βγάζει μια ανόθευτη δύναμη γεμάτη πείσμα και περηφάνια. Κλειδωμένες επιθυμίες έτοιμες να πνίξουν τους ήρωες που παίζουν σαν την γάτα με το ποντίκι με τα αισθήματα τους. Σε ισορροπίες λεπτές και εύθραυστες κρατούν το παρελθόν με το παρόν δεμένο με μια λεπτή αδιόρατη κλωστή έτοιμη να κοπεί κόβοντας κάθε γέφυρά ανάμνησης. Οι ήρωες φτιαγμένοι από ύλη ρευστή, θα τολμήσουν επιτέλους να αποδεχθούν τις ρευστές τους επιθυμίες; Να πετάξουν το προσωπείο της προσχηματικής τους ζωής;
   Μια συνεχής πάλη του ανθρώπου με τα απωθημένα του. Τα Θέλω του που έρχονται σε μια διαρκή σύγκρουση με τα Κοινωνικά κατεστημένα. Οι παρορμητικές αποφάσεις και τα καταπιεσμένα συναισθήματα θα αναπλάσουν τους χαρακτήρες δίνοντας τους μια άλλη οντότητα. Οι ήρωες θα ψάξουν ανάμεσα στην ζωή και τον Θάνατο, την Ανάσταση της Ψυχής τους. Ανάμεσα στις αναλαμπές της ειλικρίνειας τους, στα προσωρινά πυροτεχνήματα της δικαίωσης τους,θα φανερώσουν την αληθινή και πραγματική υπόσταση των ανθρώπων. Γιατί όλοι μας περιμένουμε αυτή την κατάλληλη στιγμή, εκείνη την Κατάλληλη άφιξη που θα μας δώσει την δύναμη να μιλήσουμε για τα αληθινά μας.
   Μελαγχόλησα με τον Λεωνίδα. Θαύμασα την Χλόη και τον Αρίφ. Ένιωσα αμήχανα απο τα πρωτόγνωρα σκιρτήματα της Γαριφαλιάς. Λυπήθηκα τον Ζαχαρία, αλλά ταυτόχρονα ενθουσιάστηκα με τον ατόφιο αντρίκειο του χαρακτήρα. Θύμωσα με την Λαμπρινή και δάκρυσα με την Εριφύλη. Όσο για τον Ζαν θα αφήσω στους επόμενους αναγνώστες να αποδώσουν τον χαρακτηρισμό που θέλουν γιατί αποτελεί για το βιβλίο τον ρόλο κλειδί που θα κρίνει αρκετά κομμάτια της ιστορίας.
 

   Θα ήθελα να επισημάνω κάποια κομμάτια του Βιβλίου που με έκαναν να ψάξω για φωτογραφικό υλικό της Κομοτηνής. Η Φωτεινή Ναούμ έχει παρουσιάσει τόσο όμορφα και μυστηριακά την Πόλη της ώστε προκαλεί άμεσα τον αναγνώστη να επισκεφτεί αυτή την Πόλη. Μακάρι να είχαμε και την δυνατότητα να τρέξουμε πίσω τον χρόνο ώστε να αναβιώσουμε κάποιες απο τις εικόνες που περιγράφονται στο Βιβλίο. Το Ποτάμι ας πούμε ο Μπουκλουτζάς που τώρα πια έχει μπαζωθεί.  (Στο παρελθόν, ο ποταμός Μπουκλουτζάς, παραπόταμος του ποταμού Βοσβόζη που πηγάζει από το Παπίκιο και χύνεται στην Ισμαρίτιδα λίμνη, χώριζε την πόλη σε δύο μέρη, διασχίζοντας την από βορειοανατολικά προς τα νοτιοδυτικά. Τη δεκαετία του 1970, ύστερα από επανειλημμένες πλημμύρες, η κοίτη του ποταμού άλλαξε, οπότε περνά πλέον εκτός του αστικού χώρου και η παλιά κοίτη μετατράπηκε σε μια από τις κύριες οδικές αρτηρίες, την οδό Ορφέως.)

Το Χαϊβάν Παζάρ 

Επίσης δίνει μεγάλη έμφαση στα γνωστά σε λίγους Τενεκετζίδικα της Πόλης που αποτελούσαν τότε και μπορεί και τωρα βασική ενασχόληση των Κατοίκων. Θα δείτε πολλά και θαυμαστά πράγματα στο βιβλίο, που συνθέτουν εξαιρετικά την Ποιότητα αυτής της πόλης που κλείνει μέσα της ένα μεγάλο μωσαϊκό διαφορετικών ανθρώπων.

Παραθέτω το Αποσπάσματα του Προλόγου.

Και ένα απόσπασμα που μου άρεσε πολύ.

"Ποιος καθορίζει σε τούτη τη ζωή αν το ένα πράγμα θα γίνει με μια σειρά και κάποιο άλλο με άλλη; Ποιος σαν να προσπαθεί να τα βάλλει σε μια σειρά ,μπερδεύει τα κομμάτια και ταράζει την πορεία των ανθρώπων, ταράζει τις επιθυμίες τους, άλλοτε τους βαλτώνει και άλλες στιγμές όπως τούτη εδώ η απρόσμενη τους αποθεώνει;"