Η Κριτική μου για το " Αυτοί που έμειναν πίσω " Anna Hope

Γράφει η Γεωργία Ρετετάκου


Μετά την Αίθουσα χορού της Anna Ηope που το λάτρεψα και το αγάπησα. Θέλησα να διαβάσω και το άλλο της Βιβλίο. "Αυτοί που έμειναν πίσω". Και πραγματικά θα ήθελα να πω, πως τελικά η συγγραφέας με κέρδισε σε μέγιστο βαθμό ώστε από δω και πέρα να ακολουθώ όλα τα συγγραφικά της βήματα.

Το ¨Αυτοί που έμειναν πίσω " Είναι ένα βιβλίο που αποδίδει σε απόλυτο βαθμό την τραγικότητα και τον ψυχολογικό εγκλωβισμό των ανθρώπων που βίωσαν τον όλεθρο του Πολέμου και γνώρισαν σε προσωπικό επίπεδο τον χαμό του δικού τους ανθρώπου.  Αλλά και αυτών που γύρισαν από τον πόλεμο, ψυχικά ράκη και βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις τύψεις τους και τους προσωπικούς και ετεροχρονισμένους εφιάλτες τους.

Τρεις γυναίκες οι βασικές πρωταγωνίστριες του βιβλίου. Η Έιντα που έχει χάσει τον γιο της στον πόλεμο, αλλά εκείνη ελπίζει σθεναρά πως αυτός κάποια στιγμή θα γυρίσει. Η εμμονή της αυτή περιγράφεται με ζωντανό και σθεναρό τρόπο αποτυπώνοντας την ψυχική οδύνη της και την άρνηση της να αποδεχτεί  το θλιβερό γεγονός.
Η Έβελιν ζει ρημαγμένη από τον χαμό του αγαπημένου της συντρόφου. Τα μικρά, αλλά σταθερά βήματα της προς την ζωή και το φως γίνονται με εμφατικά και προσεγμένα πατήματα ώστε να αποδώσουν το μέγεθος της σκοτοδίνης που υπάρχει στην ζωή της.
Η Χέτι που ζει με τον ψυχολογικά διαταραγμένο αδερφό της, είναι αναγκασμένη να κάνει μια δουλειά που δεν της αρέσει καθόλου. Εγκλωβισμένη και παγωμένη απο τις πληγές που κουβαλάει ο αδερφός της από το μέτωπο, μπλέκει σε μια περιπέτεια που θα την βγάλει σε άγνωστα και αχαρτογράφητα μονοπάτια.
Οι τρεις γυναίκες αποτελούν τα ζωντανά θύματα του πολέμου που έρχονται με τις ιστορίες τους να ενώσουν τον πόνο, την οργή και την κραυγή τους. Και να αποδώσουν φόρο τιμής σε όλους αυτούς που λαβώθηκαν συναισθηματικά στον πόλεμο και κουβάλησαν τις πληγές τους μαζί τους για μια ολόκληρη ζωή.

Παράλληλα ένας άγνωστος νεκρός Πολεμιστής ξεκινάει το ταξίδι του επαναπατρισμού του και θα γεμίζει με ένταση, αλληγορία και και στοχευμένα μηνύματα το κείμενο. Ενώ ο άγνωστος πολεμιστής ξεκινάει το ταξίδι της επιστροφής του στην πατρίδα. Γίνεται το σύμβολο του κάθε πεσόντα στην καρδιά και στο μυαλό αυτών που ψάχνουν να δώσουν ταυτότητα στον δικό τους νεκρό. Ένα σύμβολο τιμής, αλλά και ένα αντίτιμο ειρήνης σε κάθε ανόσιο πόλεμο.
1920, επέτειος της Ημέρας Ανακωχής η μοίρα των τριών γυναικών θα ενωθεί δυνατά, συνειρμικά και απόλυτα δίνοντας μια ώθηση ελπίδας στο μέλλον. Αφού πάλεψαν με συντριβή το παρελθόν. Αφού βούτηξαν στα θολά νερά της απουσίας, θα σταθούν περήφανα πια αντικρίζοντας την συνέχεια μιας ζωής που ακολουθεί την ροή της πραγματικότητας.

Δυνατά συναισθήματα και εικόνες που μπλοκάρουν τον νου στην στοχευμένη αλήθεια της πραγματικότητας που προσπαθεί να μας εμφυσήσει η συγγραφέας. Μας μεταφέρει με έναν δυνατό και περιεκτικό λόγο την ένταση και την πληγωμένη ψυχολογία εκείνων των γυναικών που έμειναν πίσω. Να θρηνούν τα θύματα ενός πολέμου. Και να προσπαθούν να ξαναγεννηθούν από τις στάχτες του ολέθρου. Φόβος, απόγνωση, θλίψη, θυμός, μελαγχολία. Συναισθήματα που κεντράρουν σε εκείνους που δεν αντέχουν το βάρος του θανάτου και του βίαιου αποχωρισμού. Σε εκείνους που λυγίζουν μπροστά στο φόντο της οριστικής απώλειας αγαπημένων προσώπων.

Ρεαλιστική και συγκλονιστική παρουσίαση των συναισθημάτων των γυναικών που στερήθηκαν τους αγαπημένους τους και έμειναν πίσω έχοντας πια μόνο συνδετικό κρίκο με τους ανθρώπους τους, τις τρυφερές και νοσταλγικές αναμνήσεις τους. Ειρωνεύεται με τις λέξεις τον πόλεμο. Καυτηριάζει και διακωμωδεί τις συνθήκες μιας μεταπολεμικής Ευρώπης που στήνετε επάνω σε πολιτικά κόλπα με την προοπτική να φτιάξει μια κοινωνία από ήρωες.

Με ωραία εκφραστικά μέσα, με ωραίο στήσιμο των σκηνών στην εναλλαγή ανάμεσα στην κάθε ηρωίδα. Με δυνατή και μεστή αφήγηση μας οδηγεί τελικά στο ξεδίπλωμα ενός μεγάλου και ισχυρού αντιπολεμικού μηνύματος.

Ένας αγωνιώδης εσωτερικός πόλεμος των ηρώων που θέτει απο την αρχή ως το τέλους όρους σύγκρισης. Μέτρα και αντίμετρα ανάμεσα στην πρότερη ευτυχία και στην σημερινή δυστυχία Αντίβαρο στον ηρωισμό, την αυτοθυσία και το καθήκον η απώλεια, η θλίψη η ντροπή. Αυτοί που έφυγαν για πάντα και και αυτοί που έμειναν πίσω ζυγιάζουν την δύναμη τους στον παραλογισμό του κάθε πολέμου.

Λύγισα στον πόνο και την απόγνωση των ηρώων γιατί όλο το συναίσθημα δόθηκε καθαρά και απόλυτα χωρίς υπερβολές και περίσσια δράματα.  Λάτρεψα την άλλοτε καθαρόαιμη και άλλοτε υποδόρια ειρωνεία των λέξεων και των προτάσεων που οδηγούσαν στην καρδιά των συναισθηματικών καταλοίπων και του πραγματικού αντίκτυπου που άφησε πίσω του ο πόλεμος.

Διαβάστε το οπωσδήποτε εστιάζοντας στον εσωτερικό κόσμο των ηρώων. Τον τόσο παραστατικά δοσμένο. Στον τόσο ξεκάθαρα και απόλυτα τοποθετημένο σε μια νέα ζωή που αρνούνται να την δουν ξεκάθαρα εάν δεν έρθουν πρώτα αντιμέτωποι με το οδυνηρό παρελθόν τους.

Το Βιβλίο κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ