Η συγγραφέας Ιφιγένεια Τέκου και τα 5 βιβλία που διάβασε και ξεχώρισε μέσα στο 2016

Η Ιφιγένεια Τέκου αγαπημένη συγγραφέας μόλις Κυκλοφόρησε το νέο της Βιβλίο "Να ονειρευτώ ξανά" απο τις εκδόσεις Διόπτρα. Μοιράζεται μαζί μας 5 απο τα καλύτερα βιβλία που διάβασε φέτος. Ιφιγένεια σε ευχαριστούμε πολύ.


ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΤΕΚΟΥ: Πολλά και ενδιαφέροντα τα βιβλία που διάβασα μέσα στο 2016 και συνεπώς δυσκολεύομαι να ξεχωρίσω μονάχα πέντε. Θα μου επιτρέψετε να προτείνω έργα ξένων λογοτεχνών μια και δεν θα ήθελα να αφήσω εκτός πεντάδας αξιόλογους Έλληνες μυθιστοριογράφους.

1. Μαρμάρινος Φαύνος του Ναθάνιελ Χόθορν, εκδόσεις Gutenberg. 

Ιφιγένεια Τέκου:   Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει πολλά είδη, το βουκολικό, το φανταστικό-γοτθικό, δοκίμιο και ταξιδιωτικό οδηγό.

Λίγα λόγια για το Βιβλίο: 

Δύο νέοι και δύο νέες, Αμερικανοί καλλιτέχνες που οι δημιουργικές τους ανησυχίες έχουν οδηγήσει στη Ρώμη, βρίσκονται μπλεγμένοι σ' έναν μυστηριώδη φόνο.
Η διαπλοκή του βιωματικού υλικού με τις αισθητικές πεποιθήσεις των ηρώων σε μιαν από τις πρωιμότερες αφηγήσεις που καλούν τον αναγνώστη σε "συνεργασία".

2. Διάλογος με τη σκιά μου, Pedro Juan Gutierez, εκδόσεις Μεταίχμιο

Ιφιγένεια Τέκου: Ο ανατρεπτικός Κουβανός λογοτέχνης συνομιλεί με το alter ego του, τον πρωταγωνιστή των μυθιστορημάτων του με το ίδιο όνομα. Πρόκειται για ένα βιβλίο-εξομολόγηση γύρω από τον ίδιο και το έργο του.

Λίγα λόγια για το Βιβλίο:

Ο Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες, ο συγγραφέας, συνομιλεί με το άλτερ έγκο του, τον πρωταγωνιστή των μυθιστορημάτων του με το ίδιο όνομα, τον Πέδρο Χουάν.
Ουσιαστικά, ο χαρακτήρας Πέδρο-Χουάν παίρνει συνέντευξη από τον συγγραφέα Γκουτιέρες. Οι δυο τους έχουν μια σχέση αγάπης και μίσους, είναι αχώριστοι σαν σιαμαίοι, σαν το αγγελάκι και το διαβολάκι μέσα στον Γκουτιέρες, οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

3. Υποταγή του Μισέλ Ουελμπέκ, βιβλιοπωλείο της Εστίας.

Ιφιγένεια Τέκου:   Είναι ένα πολιτικό και ηθικό θα έλεγα μυθιστόρημα, τρομαχτικά προφητικό που πραγματικά απόλαυσα.

Λίγα λόγια για το Βιβλίο:

«Είναι η υποταγή», είπε απαλά ο Ρεντιζέ. «Η ανατρεπτική και απλή ιδέα, που ως τότε δεν είχε ποτέ εκφραστεί με τόση δύναμη, ότι το απόγειο της ανθρώπινης ευτυχίας έγκειται στην απόλυτη υποταγή.». Σε μια Γαλλία αρκετά κοντινή στη σημερινή, ένας άντρας ακολουθεί πανεπιστημιακή καριέρα. Η διδασκαλία τον ενδιαφέρει ελάχιστα, προσδοκά μια βαρετή αλλά ήρεμη ζωή, μακριά από τα μεγάλα ιστορικά δρώμενα. Ωστόσο, οι δυνάμεις που δρουν στη χώρα έχουν διασπάσει το πολιτικό σύστημα, επιφέροντας τελικά την κατάρρευσή του. Αυτή η ενδόρρηξη χωρίς αναταράξεις, χωρίς αληθινή επανάσταση, εξελίσσεται σαν εφιάλτης. Το ταλέντο του συγγραφέα, η οραματική του δύναμη, μας παρασύρουν σε ένα αμφίσημο και ολισθηρό έδαφος· το βλέμμα του στον γηράσκοντα πολιτισμό μας κάνει να συνυπάρχουν σε αυτό το μυθιστόρημα ποιητικές διοράσεις, κωμικές σκηνές και μια μοιρολατρική μελαγχολία. Ένας συναρπαστικός πολιτικός και ηθικός μύθος.

4. Λάιλα, Μέριλιν Ρόμπινσον, εκδόσεις Μεταίχμιο. 

Ιφιγένεια Τέκου: Παραθέτω απόσπασμα που νομίζω ότι θα σας δώσει μια ιδέα για το ύφος του εξαιρετικού βιβλίου της Ρόμπινσον: «Τη μέρα που γεννήθηκες δεν σού ‘κοψαν τον ομφάλιο λώρο ούτε σε πλύναν με νερό για να σε καθαρίσουν, δεν σ’ έτριψαν με αλάτι ούτε σε σπαργάνωσαν. Κανένα μάτι δεν σε λυπήθηκε [...] αλλά σε πέταξαν στα χωράφια, όταν γεννήθηκες, χωρίς για τη ζωή σου να νοιαστούν. Εγώ πέρασα από κοντά σου, σε είδα να κυλιέσαι μες στο αίμα σου, κι έτσι στην κατάσταση που βρισκόσουνα σου είπα: Ζήσε!»

Λίγα λόγια για το Βιβλίο:

Η αμερικανίδα Μέριλιν Ρόμπινσον, μία από τις σημαντικότερες συγγραφείς της εποχής μας, μας χαρίζει την αξέχαστη ιστορία ενηλικίωσης ενός κοριτσιού που μεγαλώνει στο περιθώριο της κοινωνίας μες στον φόβο και το δέος, τα χρόνια της μεγάλης ύφεσης της αμερικανικής οικονομίας τη δεκαετία του 1920. Η Λάιλα, άστεγη και μόνη, αφού έχει περιπλανηθεί επί χρόνια στην ύπαιθρο, μπαίνει στην εκκλησία μιας μικρής πόλης της Αϊόβα για να βρει καταφύγιο από τη βροχή. Αυτή θα είναι η αφορμή για να γεννηθούν ένας έρωτας και μια αναζήτηση που θα της αλλάξουν τη ζωή. Αφού παντρευτεί τον ιερέα της εκκλησίας και βρεθεί σε ασφαλές και προστατευμένο περιβάλλον, θα ξεκινήσει να αναζητά το νόημα των δύσκολων χρόνων της ύπαρξής της.

Ένα βιβλίο για τον έρωτα που έρχεται όταν πια σε έχει σημαδέψει η ζωή, ένα βιβλίο για την πίστη, αλλά και για όλα αυτά που δεν μπορούν να εκφραστούν με λέξεις, όσο βαθιά κι αν τα νιώθουμε.

Η αθεολόγητη Λάιλα έχει καταλάβει το κύριο, πως όλα αυτά τα περίπλοκα περί αιωνιότητας και αιώνιας ζωής αποτελούν ουσιαστικά έκφραση της προσδοκίας για μια ζωή και έναν κόσμο δικαιοσύνης, καταλλαγής και αγάπης. Αυτή είναι και η κύρια υπόσχεση του Θεού, θα πρόσθετε μάλλον ο πάστορας.
Για την ώρα η ζωή τραβάει τον δρόμο της.
«Για την ώρα υπάρχουν τα γεράνια στα παράθυρα κι ένας γέρος στο τραπέζι της κουζίνας που λέει στο μωρό του ένα τραγούδι που γνώριζε από πάντα, εξακολουθώντας μάλλον ν’ αναρωτιέται αν τελικά κατόρθωσε να την οδηγήσει [τη Λάιλα] σ’ εκείνη τη μετέπειτα ζωή, αν μπορεί να είναι βέβαιος πως τα κατάφερε. Και αφήνει τον εαυτό του να φαντάζεται ότι θρηνεί για κείνη στον Παράδεισο, επειδή, αν δεν θρηνούσε για κείνη, θα σήμαινε πως ήταν, τελικά, νεκρός».
Από το επίμετρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη

5. Η ιστορία ενός σκύλου που τον έλεγαν Πιστό, Λουίς Σεπούλβεδα, εκδόσεις Opera σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη.

Ιφιγένεια Τέκου: Ένα υπέροχο βιβλίο 88 σελίδων για παιδιά 9+ που μου πρότεινε ο γιος μου να διαβάσω. Συνδυάζει λογοτεχνικότητα και υπέροχη ιστορία. Κι εδώ θα παραθέσω απόσπασμα: «Οι αναμνήσεις μου ξεκινούν από τη μέρα που έπεσα στο χιόνι. Σε μια στροφή έπεσα απ’ την τσάντα και κανείς απ’ την αγέλη δεν το πήρε είδηση. Ο παγερός αέρας σκόρπιζε τ’ αδύναμα γαβγίσματά μου κι έκανα να τρέξω πίσω από τα άλογα, αλλά βούλιαζα στο χιόνι. Το σκοτάδι είχε σκεπάσει τα βουνά όταν ξύπνησα τρομαγμένος από μια γλώσσα υγρή και χλιαρή που μ’ έγλειφε απ’ τη μουσούδα ώς την ουρά, ενώ, ταυτόχρονα, μια μύτη με οσμιζόταν. Εκείνη η χλιαρή γλώσσα που μ’ έγλειφε έδιωξε το φόβο, και καθώς είχα συνέλθει λίγο από την παγωνιά, άφησα κάτι πανίσχυρα δόντια να με πιάσουν απ’ το σβέρκο χωρίς να με πονέσουν. Πήγα έτσι σηκωτός μέχρι μια σπηλιά, κι εκεί, ο σωτήρας μου, ένας ιαγουάρος, μου χάρισε τη ζεστασιά του μεγάλου κορμιού του».

Λίγα λόγια για το Βιβλίο:

Οι αναμνήσεις μου ξεκινούν από τη μέρα που έπεσα στο χιόνι. Σε μια στροφή έπεσα απ’ την τσάντα και κανείς απ’ την αγέλη δεν το πήρε είδηση. Ο παγερός αέρας σκόρπιζε τ’ αδύναμα γαβγίσματά μου κι έκανα να τρέξω πίσω από τα άλογα, αλλά βούλιαζα στο χιόνι. Το σκοτάδι είχε σκεπάσει τα βουνά όταν ξύπνησα τρομαγμένος από μια γλώσσα υγρή και χλιαρή που μ’ έγλειφε απ’ τη μουσούδα ώς την ουρά, ενώ, ταυτόχρονα, μια μύτη με οσμιζόταν. Εκείνη η χλιαρή γλώσσα που μ’ έγλειφε έδιωξε το φόβο, και καθώς είχα συνέλθει λίγο από την παγωνιά, άφησα κάτι πανίσχυρα δόντια να με πιάσουν απ’ το σβέρκο χωρίς να με πονέσουν. Πήγα έτσι σηκωτός μέχρι μια σπηλιά, κι εκεί, ο σωτήρας μου, ένας ιαγουάρος, μου χάρισε τη ζεστασιά του μεγάλου κορμιού του.»