Γράφει η Γεωργία Ρετετάκου
Πόσα άραγε βιβλία που να έχουν υμνήσει την αγάπη της γιαγιάς ή του παππού έχουν γραφεί; Νομίζω πως είναι ελάχιστα και όπως λέει και ο συγγραφέας στον πρόλογο του " Δεν γίνονται εύκολα πρωταγωνιστές εκείνοι που χάνουν έναν προς έναν όλους τους ρόλους πριν αποχωρήσουν από την μεγάλη παράσταση της ζωής. " Ο συγγραφέας λοιπόν Κώστας Μπέζας αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο αφιερωμένο στην δικιά του γιαγιά και να προσφέρει μιας πρώτης τάξης πρώτη ύλη για σκέψη και απολογισμό. Γιατί μέσα απο τις σελίδες αυτού του βιβλίου όλοι θα ψάξουμε μέσα μας κάνοντας μια αποτίμηση για τα όσα έχει προσφέρει στην ζωή μας η γιαγιά μας.. Απόμαχοι της ζωής οι γονείς των γονιών μας, που όμως όλα τα χρόνια που έζησαν μαζί μας μας φόρτωσαν από γνώσεις και μπόλικη και ανόθευτη αγάπη.
Ένα μικρό και ακατέργαστο διαμάντι αυτό το βιβλίο χωρίς περιττές λέξεις. Με πηγαίο και αστείρευτο συναίσθημα που πηγάζει κατευθείαν από την ανάμνηση και την ζωντανή θύμηση των βιωμάτων του συγγραφέα. Η γιαγιά του και αυτό φαίνεται σε κάθε στιγμή αποτελεί για εκείνον την πυξίδα της ζωής. Ένα μάθημα ζωής με ανεξίτηλα τα σημάδια της αγάπης, της δοτικότητας και της συγχώρεσης. Αφιερωμένο σε όλες τις γιαγιάδες του κόσμου που είναι έτοιμες για την κάθε θυσία και για πολλές πολλές πράξεις αφοσίωσης. Μόλις 93 σελίδες και κατάφεραν όσο λίγα βιβλία να γεμίσουν το μέσα μου με σταλάγματα σοφίας επιλεγμένα με σύνεση και απέραντη γλυκύτητα. Παραπονεμένες στιγμές, νοσταλγικές, γλυκές, αλλά και πικρές αναμνήσεις κάνουν στάση στην αναδρομή του μυαλού και μας γεμίζουν με αλήθειες που αγγίζουν τις δικές μας θύμησες. Η συγκίνηση ακουμπάει βαθιά. Συγκλονίζει και δείχνει το απέραντο μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης. Η συγκίνηση νικάει το καλό και το κακό και μας δείχνει πως όλοι είμαστε έτοιμοι να πιάσουμε την καλοσύνη ακόμα και αν την τελευταία στιγμή από αντίδραση ή φόβο αποφασίσουμε να κάνουμε πίσω. Η συγκίνηση δείχνει την ανθρωπιά μας. Μετράει τον σφυγμό των συναισθημάτων μας. Η προσέγγιση πολλών καταστάσεων από την γιαγιά του Βιβλίου με έκαναν να λατρέψω αυτή την μορφή για την σοφία και την απλοϊκότητα της. Νιώθω όμως την ανάγκη να δώσω και πολλά πολλά συγχαρητήρια στον συγγραφέα που μπόρεσε να αποδώσει τόσο όμορφα, τρυφερά και απλά την γεύση των αναμνήσεων του.
Ένα βιβλίο διαφορετικό για αναγνώστες που ψάχνουν το άλλο, το ξεχωριστό το γεμάτο. Δώστε το επόμενο αναγνωστικό σας ραντεβού :Εκεί όπου το λίγο της ζωής καταφέρνει να ανταμώσει με το πολύ της Ψυχής για να γεμίσει τα κενά με τα μεγάλα συναισθήματα και τις μεγάλες αξίες"
"Θα μεγαλώσεις και οι άνθρωποι, θα έχουν συμφέρον να σου φέρνουν μπροστά σου καθρέφτες που θα σε δείχνουν αλλιώς. Μην εμπιστευτείς κανέναν καθρέφτη δικό τους. Να έχεις πάντα έναν δικό σου. Να τον φτιάξεις όμως με εντιμότητα και δικαιοσύνη. Αν δεν τον φτιάξεις εσύ, όλοι οι άλλοι θα σου δείχνουν έναν διαφορετικό καθρέφτη που σιγά, σιγά, καθώς θα κοιτιέσαι, θα φτάσεις να πιστέψεις πως αυτός είσαι» Συμβουλέψου τη δική σου διαίσθηση, εμπιστεύσου το ένστικτο σου. Μίλα πρώτα με τον εαυτό σου, μου έλεγε. Μάθε να μαθαίνεις."
Για τον καθένα κάθε εποχή έχει έναν συμβολισμό. Το φθινόπωρο για μένα ήταν τα ρόδια που μου καθάριζε με υπομονή η γιαγιά μου. Τα καθάριζε όπως με μεγάλωσε. Αφαιρούσε με υπομονή τις κλωστές ανάμεσα στους κατακόκκινους γλυκούς καρπούς τους, με σεβασμό σ’ αυτό που πετιέται και σ’ αυτό που απομένει. Και με μια ευχή μέσα από τα ταλαιπωρημένα χεράκια της: Να μαζεύω και να καθαρίζω κι εγώ, σπυρί σπυρί, τους καρπούς της ζωής όπως έκανε εκείνη, με σεβασμό και υπομονή.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου